Er komt een nieuwe wet Kwaliteit VSO, er komen kerndoelen, de inspectie komt met een nieuwe toezichtskader, de kwaliteit van het onderwijs moet omhoog, we moeten gaan werken met uitstroomprofielen, leerroutes, leerarrangementen, ontwikkelingsprofielen, leerlijnen, referentieniveaus, leerstandaarden, opbrengstgericht werken, datagestuurd werken, differentiatiemodellen, mijlpaaldocumenten, GHP’s, OPP’s, MLS, ………
En dan krijg ik wel eens het gevoel dat ik door de bomen het bos niet meer zie. En als vanzelf zingt er dan een liedje in mijn hoofd: “Zoveel te doen, ik heb nog zoveel te doen, ik moet nog hinkstapspringen op de maan…”.
Gelukkig hebben we nog tot 1 augustus 2013 om alles zoals het ministerie, de inspectie, De Onderwijsspecialisten en de samenwerkingsverbanden het willen hebben.
Anneke en ik hebben afgelopen maandag de wandelschoenen aangetrokken en we zijn samen het bos van alle nieuwe regelingen, wetten en verplichtingen ingedoken. We hebben alle bomen eens goed bekeken en aan het eind van de dag deden we een stapje terug en zagen we het bos weer. Het was mooi om te concluderen dat niet alles nieuw voor ons is. Veel dingen die van ons gevraagd worden, doen we al. Sommigen bewust, andere dingen doen we onbewust goed. De richting waarin we al een poosje gaan is goed. In het ontwikkeltraject van “Doen In” zijn er voor de praktijkvakken leerlijnen ontwikkeld, we werken al transitiegericht (met de toekomst van de leerling constant voor ogen), door een goed stage-programma werken onze leerlingen veel in een zogenaamde contextrijke omgeving, we zien onze leerlingen groeien, volwassener en zelfbewuster worden. Kortom: we doen het zo slecht nog niet. Aan de andere kant hebben we nog veel te leren en streven we er naar om elke dag weer een stapje verder te komen.
Het is wel zeker dat we niet bepaald een rustige periode ingaan, er zal veel van het team gevraagd worden, maar als we het op kunnen brengen om vooral samen, elkaar steunend en veel gevend de schouders eronder te zetten, weet ik zeker dat we ook heel veel krijgen. En het belangrijkste dat we kunnen krijgen zijn succesvolle leerlingen die geleerd hebben hoe ze als volwaardig en waardevol mens iets kunnen betekenen in hun wereld, een ieder op zijn unieke eigen manier. Daar doen we het voor en daar gaan we voor, samen met de leerling zelf en zijn ouders en/of verzorgers.
Dus: “Wie gaat er mee verdwalen, ik weet de weg!”(Loesje)
En soms is het ook goed om een boom uit te kiezen en daar gewoon een poosje tegenaan te gaan zitten.
Martin schuitemaker